Trzydzieści siedem pytań, które najczęściej dostajemy od firm i które najczęściej trafiają do wyszukiwarki. Odpowiedzi są krótkie i konkretne — z terminem, kwotą albo progiem, żeby dało się od razu sprawdzić, czy sprawa dotyczy Twojej firmy.
Jeżeli szukasz czegoś konkretnego, wpisz słowo w wyszukiwarkę poniżej albo wybierz kategorię.
Od tych pytań zaczyna się większość rozmów.
Tak, jeżeli wytwarza odpady wymagające ewidencji, wprowadza na rynek produkty w opakowaniach, sprzęt elektryczny, baterie, opony, oleje smarowe lub pojazdy, albo zajmuje się zbieraniem, transportem i przetwarzaniem odpadów. Wpis trzeba mieć przed rozpoczęciem takiej działalności, a numer BDO podaje się na fakturach i dokumentach związanych z odpadami.
Z obowiązku zwolnione są firmy wytwarzające wyłącznie odpady komunalne oraz te, które wytwarzają odpady objęte rozporządzeniowym zwolnieniem z ewidencji i nie przekraczają określonych w nim ilości. Progi są niskie, a zwolnienie łatwo stracić — wystarczy wymiana oświetlenia, zużyty sprzęt elektroniczny albo pierwsza paleta opakowań po surowcach.
Sam wpis dla wytwórcy odpadów jest bezpłatny. Opłatę rejestrową wnoszą wprowadzający na rynek m.in. sprzęt elektryczny, baterie, pojazdy, opony, oleje oraz produkty w opakowaniach: 100 zł dla mikroprzedsiębiorcy i 300 zł dla pozostałych firm. W kolejnych latach w tej samej wysokości wnosi się opłatę roczną.
Karta przekazania odpadów (KPO) dotyczy jednego transportu i musi być wystawiona w systemie BDO zanim samochód wyjedzie. Karta ewidencji odpadów (KEO) to prowadzony na bieżąco rejestr mas dla danego kodu odpadu w danym roku. KPO dokumentuje zdarzenie, KEO — cały rok.
Do 15 marca za rok poprzedni, elektronicznie przez system BDO, do marszałka województwa właściwego ze względu na miejsce wytwarzania odpadów. W tym samym terminie składa się sprawozdanie o produktach, opakowaniach i gospodarowaniu odpadami z nich powstającymi.
Wpis trzeba złożyć jak najszybciej i uporządkować ewidencję za okres, który da się jeszcze odtworzyć z faktur i kart od odbiorców. Zgłoszenie z własnej inicjatywy jest w praktyce traktowane inaczej niż brak wykryty podczas kontroli. Najgorszym rozwiązaniem jest czekanie — zaległości narastają z każdym rokiem.
Odpady wolno przekazać wyłącznie podmiotowi, który ma wymagane zezwolenie albo wpis do rejestru. Umowa nie zawsze jest obowiązkowa, ale warto ją mieć: porządkuje odpowiedzialność, kody odpadów i terminy odbiorów, a przy kontroli jest pierwszym dokumentem, o który pyta inspektor.
Praktyka: magazynowanie, oznaczanie, odpowiedzialność.
Odpady komunalne powstają w związku z bytowaniem ludzi — w biurze będzie to zawartość kosza w kuchni. Wszystko, co powstaje z procesu, produkcji, usługi czy remontu, jest odpadem innym niż komunalny i podlega ewidencji w BDO. Ta sama firma może wytwarzać jedne i drugie.
Co do zasady do 3 lat, a odpady przeznaczone do składowania — do roku. Termin liczy się łącznie dla wszystkich kolejnych posiadaczy odpadu, a magazynowanie musi odbywać się w miejscu i w sposób wskazany w decyzji albo zgodny z przepisami o magazynowaniu odpadów.
To odpady o kodach z gwiazdką, na przykład zaolejone czyściwo, farby, rozpuszczalniki, świetlówki, akumulatory czy sprzęt z elementami niebezpiecznymi. Miejsce magazynowania trzeba oznaczyć kodem i nazwą odpadu w widocznym miejscu, a pojemniki zabezpieczyć przed wyciekiem i dostępem osób postronnych.
Nie. Zakaz dotyczy zarówno mieszania różnych rodzajów odpadów niebezpiecznych ze sobą, jak i mieszania ich z odpadami innymi niż niebezpieczne. Jeżeli do zmieszania już doszło, odpady trzeba rozdzielić, o ile jest to technicznie możliwe i uzasadnione.
Odpowiedzialność przechodzi na kolejnego posiadacza z chwilą przekazania odpadów podmiotowi, który ma wymagane zezwolenie. Jeżeli odpady trafią do firmy bez uprawnień, odpowiedzialność zostaje przy wytwórcy — dlatego warto sprawdzić zezwolenie odbiorcy, zanim podjedzie pierwszy samochód.
Gruz, odpady budowlane i rozbiórkowe to odpady inne niż komunalne. Jeżeli remont wykonuje firma zewnętrzna, to zwykle ona jest wytwórcą odpadów i to ona je ewidencjonuje — chyba że umowa stanowi inaczej. Warto zapisać to w umowie przed rozpoczęciem prac, a nie po.
Obowiązki, o których najczęściej nie wiedzą sklepy i importerzy.
Firmą, która jako pierwsza wprowadza w Polsce do obrotu produkt zapakowany: producentem, importerem, podmiotem sprowadzającym towar z innego kraju Unii, a także sprzedawcą pakującym towar pod własną marką. W praktyce obejmuje to również sklepy internetowe pakujące przesyłki.
Opłata ma dwie części. Pierwszą liczy się dla każdego materiału: masę opakowań wprowadzonych w danym roku mnoży się przez wymagany poziom recyklingu tego materiału i przez stawkę. Druga dotyczy łącznego poziomu recyklingu wszystkich opakowań (w 2026 r. 66%): mnoży się go przez sumę iloczynów masy i stawki wszystkich materiałów. Jeżeli firma nie wykazuje własnego recyklingu, płaci obie części w pełnej wysokości. Orientacyjną kwotę policzysz w kalkulatorze opłaty produktowej.
Tak. Karton, folia, wypełniacz i taśma, w które pakowana jest przesyłka, są opakowaniem wprowadzonym na rynek. Sklep potrzebuje wpisu do BDO w dziale dla wprowadzających produkty w opakowaniach, prowadzi ewidencję mas i składa roczne sprawozdanie do 15 marca.
Odrębny obowiązek wprowadzającego: co najmniej 2% wartości netto opakowań wprowadzonych w danym roku trzeba przeznaczyć na kampanie edukacyjne albo wnieść na rachunek właściwego urzędu marszałkowskiego. Rozlicza się go w tym samym terminie co sprawozdanie.
Obowiązuje od 12 sierpnia 2026 r. Wprowadza projektowanie opakowań pod recykling, minimalny udział surowca wtórnego, czytelne oznakowanie, ograniczenie substancji PFAS oraz limity pustej przestrzeni w przesyłkach. Do 2030 r. wszystkie opakowania na rynku unijnym mają nadawać się do recyklingu.
Od 1 października 2025 r. butelki i puszki po napojach objęte są kaucją doliczaną do ceny i zwracaną przy oddaniu opakowania. Wprowadzający napoje rozlicza się z operatorem systemu, a punkty sprzedaży powyżej określonej powierzchni mają obowiązek przyjmowania opakowań i prowadzenia ewidencji.
Tu najczęściej okazuje się, że czegoś brakuje albo decyzja jest nieaktualna.
Gdy w związku z eksploatacją instalacji powstaje rocznie powyżej 1 Mg odpadów niebezpiecznych albo powyżej 5 000 Mg odpadów innych niż niebezpieczne. Decyduje związek z instalacją — odpady powstające poza nią, na przykład z prac serwisowych, liczy się odrębnie.
To zależy od rodzaju instalacji, mocy i paliwa. Część instalacji jest zwolniona, część wymaga zgłoszenia organowi ochrony środowiska, a największe — pozwolenia na wprowadzanie gazów i pyłów do powietrza. Ten sam schemat dotyczy lakierni, wędzarni, odciągów i spawalni.
Płaci ją firma, która wprowadza gazy lub pyły do powietrza — z kotłów, procesów technologicznych i silników spalinowych pojazdów będących w jej użytkowaniu. Wykaz i opłatę składa się marszałkowi do 31 marca za rok poprzedni. Poniżej 100 zł dla danego rodzaju korzystania nie składa się wykazu, poniżej 800 zł nie wnosi się opłaty.
Przy poborze wody z własnego ujęcia, odprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi, odprowadzaniu wód opadowych i roztopowych oraz przy niektórych robotach w pobliżu wód. Zgodę wydają Wody Polskie i one naliczają opłaty stałe oraz zmienne za usługi wodne.
Jeżeli wody opadowe z utwardzonego terenu trafiają do wód lub do ziemi, zwykle tak. Przy większych powierzchniach dochodzi obowiązek podczyszczania w separatorze i jego regularnej obsługi. Odprowadzenie do kanalizacji miejskiej reguluje natomiast umowa z przedsiębiorstwem wodociągowym.
Administracyjna kara pieniężna, decyzja wstrzymująca eksploatację instalacji oraz opłata podwyższona za korzystanie ze środowiska bez wymaganej zgody. W praktyce najdotkliwsze bywa wstrzymanie — firma traci dni produkcyjne, zanim uzyska brakującą decyzję.
Pytania, które coraz częściej przychodzą od kontrahentów, nie od urzędu.
Powszechnego obowiązku dla małych i średnich firm nie ma. W praktyce wymuszają go kontrahenci, banki i przetargi — coraz częściej jest warunkiem utrzymania zamówienia. Orientacyjny wynik dla zakresu 1 i 2 policzysz w kalkulatorze śladu węglowego.
Zakres 1 to emisje ze spalania paliw przez samą firmę: kotłownia, piece, flota, maszyny. Zakres 2 to emisje z kupowanej energii, przede wszystkim elektrycznej. Zakres 3 to emisje w łańcuchu dostaw: surowce, transport zlecony, usługi, odpady i podróże służbowe — zwykle największa i najtrudniejsza część.
Nie. Obowiązek raportowania obejmuje największe podmioty, a dyrektywa Omnibus I z 2026 r. dodatkowo podniosła progi i przesunęła terminy. Małe firmy dostają jednak ankiety od kontrahentów objętych raportowaniem i to one są realnym powodem, dla którego trzeba mieć przygotowane dane.
Dobrowolny, uproszczony standard sprawozdawczy dla małych i średnich przedsiębiorstw. Pozwala odpowiedzieć na pytania z łańcucha dostaw w jednym, uporządkowanym dokumencie, zamiast wypełniać osobną ankietę dla każdego kontrahenta.
Importerów wybranych towarów spoza Unii: żelaza i stali, aluminium, cementu, nawozów, wodoru i energii elektrycznej. Od 2026 r. działa pełny mechanizm z progiem 50 ton rocznie, a deklarację za 2026 r. składa się w 2027 r. Poniżej progu obowiązek nie powstaje, ale warto to udokumentować.
Firm wprowadzających na rynek Unii drewno, papier, meble, kawę, kakao, soję, olej palmowy, kauczuk i bydło oraz produkty z nich. Duże i średnie firmy obejmuje od 30 grudnia 2026 r., mikro i małe od 30 czerwca 2027 r. Wymaga oświadczenia o należytej staranności i geolokalizacji pochodzenia surowca.
Czego spodziewać się po kontroli i co realnie grozi.
Przede wszystkim Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska. Marszałek województwa weryfikuje sprawozdania i opłaty, gmina — umowy na odbiór odpadów komunalnych, a Państwowa Straż Pożarna uzgadnia i sprawdza warunki ochrony przeciwpożarowej przy magazynowaniu odpadów.
Najczęściej trzy rzeczy naraz: czy firma ma wpis do BDO i czy jego zakres odpowiada temu, co faktycznie robi; czy ewidencja jest prowadzona na bieżąco; czy posiadane decyzje są aktualne i obejmują rzeczywistą skalę działalności. Do tego dochodzą oględziny miejsc magazynowania odpadów.
Administracyjna kara pieniężna od 1 000 zł do 1 000 000 zł. Wysokość zależy od rodzaju naruszenia, skali działalności i tego, czy firma usunęła nieprawidłowości. Odrębną konsekwencją jest opłata podwyższona za korzystanie ze środowiska bez wymaganej decyzji.
Tak, korektę składa się w systemie BDO. Jeżeli marszałek zauważy błędy, wzywa do poprawienia sprawozdania i wyznacza termin; brak reakcji kończy się decyzją określającą wysokość zaległej opłaty wraz z odsetkami.
Zebrać w jednym miejscu: wydruk wpisu do BDO, aktualne decyzje i pozwolenia, ewidencję odpadów za bieżący i poprzedni rok, potwierdzenia złożonych sprawozdań i wniesionych opłat, umowy z odbiorcami oraz dokumentację miejsc magazynowania. Większość uwag pokontrolnych dotyczy nie samej działalności, lecz brakujących dokumentów.
Od ustalenia, jakie odpady i opakowania w ogóle powstaną, bo z tego wynika zakres wpisu do BDO. Potem umowy na odbiór odpadów i uruchomienie ewidencji od pierwszego dnia — wstecz się jej nie uzupełnia. Zakres obowiązków sprawdzisz w ankiecie obowiązków środowiskowych.
Napisz jednym zdaniem, czym zajmuje się firma i co chcesz ustalić. Odpowiadamy na maile konkretnie i bez zobowiązań, a jeżeli sprawa wymaga dokumentów, podajemy od razu zakres i cenę. Pierwsza wiadomość nic nie kosztuje.
Zadaj pytanie mailemOdpowiedzi mają charakter informacyjny i nie stanowią porady prawnej. Opierają się na ustawie o odpadach, ustawie o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi, ustawie Prawo ochrony środowiska, ustawie Prawo wodne oraz rozporządzeniach unijnych PPWR, CBAM i EUDR. Zakres obowiązków konkretnej firmy ustalamy po przejrzeniu jej dokumentów.
Biuro doradztwa ochrony środowiska
Zadzwoń do nas
Napisz do nas
Eco Consult Rafał Ciechanowski · NIP 7962096981
pl. gen. Józefa Hallera 5 lok. 14A, 03-464 Warszawa